HAYATTA HER ŞEY GEÇİCİDİR

        Her ne kadar kış mevsimi olsa da güneşli bir gündü o gün, bir aylık İstanbul konaklamasının son günüydü Ali için. Geldiği ilk günü düşündü daha dün gibiydi, ama bitmişti. 

Güzel bir gün, güzel düşünceler ve hislerle İstanbul’da geçirdiği güzel günler sona ermişti. 

Her zaman olduğu gibi erken vakitte seminer salonun daki yerini aldı.

Her şey çok güzel gidiyordu, ta ki öğleden sonra mevsimin kış olduğunu hatırlatan yağmur ve kar fırtınası başlayana kadar. Herkes koşarak, ıslanmadan aracına ulaşmaya çalışıyordu.  Güneşli başlayan günün böyle bitmesi garip geldi herkese. Son geceydi İstanbul’da Ali için, fırtınayla beraber İstanbul trafiği çekilmez hal aldı. İptal edilen uçuşların haberleri düşüyordu son dakika haberlerine. Ali eve vardığında düşünceliydi, anlayamadığı bir durgunluk vardı içinde. Güzel geçen bir aydan sonra böyle hissetmesinin nedeni havanın kötü olması mıydı sadece?

        Uzun zamandır ailesinden uzaktı, annesini, babasını ve yeğenlerini özlemişti... ama nedense sabah yola çıkma düşüncesi içini daraltıyordu.  Anlam veremedi olanlara ve hissettiklerine. Hayırdır inşallah dedi ve başını yastığına koydu.

Sabah 04:30’da ısrarla çalan telefonu açtı, korkuyla bağıran bir ses vardı karşıda...

‘’Deprem oldu! Çok kötü bir deprem oldu. Elektrikler gitti. Evdeki her şey yıkıldı’’ 

Kahramanmaraş’ta ara ara sarsıntılar olmuştu son birkaç aydır... Ama Bu ses tonu normal bir sarsıntı olmadığını anlamasına yetmişti Ali’nin...  Yatağından fırladı, haber sitelerini açtı, bir şey bulamadı... Biraz daha bakındı, depremin şiddetini öğrendiğinde soğuk bir terleme...  Annesini, babasını, kardeşlerini ve yeğenlerini düşündü.

Telefon etti babasına ama ulaşması mümkün olmadı ilk dakikalarda.  Apar topar valizlerini hazırlarken yüzünü bile yıkamadığını fark etti. Sakin olması gerekiyordu, yüzünü yıkarken aynaya baktı ve dua etti. ‘’Allah’ım sen onları koru’’

Tekrar çalan telefona sevinse mi üzülsemi bilemedi. Çünkü nasıl bir haber alacağını bilmiyordu. Arayan babasıydı, anne ve babası iyiydi ama diğer kardeşlerinden haber alamamıştı hala... 

Valizleri arabaya yerleştirirken bir telefon daha geldi ve ailesinden herkesin iyi olduğunu öğrendi. Derinden bir nefesle...  Çok şükür! Dedi.

Akşam başlayan yağmur ve fırtına devam ediyordu.  Yola çıkmasak mı diye düşündüren akşam ki fırtına artık çok basitti onun için. 

    İnsan zor olandan daha zor olanı gördüğünde miktarı az olanı kabulleniyor kolayca.

        Ailesi ‘’gelmeyin karda kışta, biz iyiyiz’’ dese de yola çıktı Ali 8:30’da çıkmayı planladığı yola 5:30’da çıktı.  Yollarda yeni yağmış sulu kar, otoban kenarlarında savrulmuş araçlar vardı. Deprem haberinin yayılmasıyla yola düşmüş yardım tırları, kepçe taşıyan çekici tırlar... Arama kurtarma ekipleri.  Normalde 100 km hızın geçilmeyeceği yolda 140-150 km hızlarla giden birçok araç. Plakaların çoğu 31... 44... 46... 

Bölgeye yaklaştıkça çökmüş, yarılmış yollar hızını kesmişti Ali’nin, istese de hızlı gidemiyordu çukurlara girip savrulan araçları gördükçe. Yolda birçok haber geldi.  2-3-5 blokluk siteler yıkılmıştı. Her haberde depremin hangi boyutta olduğunu anlamak daha da mümkün oluyordu.  50 km kalmıştı Kahramanmaraş’a.   Depremin etkisini görmeye ise 0 km. İskenderun’dan itibaren yıkılmayan yerleşim yeri yoktu. Deprem haberini duyduğunda kafasında oluşan ‘’resim’’ artık gerçekti. Çok daha fazlasıyla.

        Siren sesleri kesilmek bilmedi. Sıkışan trafikle saatler sürdü yolculuk.  Deprem bölgesinden çıkmaya çalışanlar ve o bölgeye yardıma gitmeye çalışanları gördükçe, Bir depremin bazısı için kaçış bazısı için varış sebebi olabileceğini gördü. O varmak isteyenlerin içindeydi. Dehşeti yaşayanlar aileleri ile uzaklaşmak istiyordu.

20 saat sürdü Kahramanmaraş’a varması, ama varmış gibi değildi.  Şehirde bir tane ışık görünmüyordu.  Sessizliği bozan tek şey ambulans sirenleri idi.   Bir de yol kenarlarına dizilmiş binlerce aracın, içindeki insanları ısıtmaya çalışan motor sesleri.  

Ailesinin yanına gitti Ali, onlar da araçlara sığınmışlardı.  Uzun süren yolcuğun yorgunluğuyla şoför koltuğunda uyumak için gözlerini kapadı.  Sabah uyandığında gördüğü manzara karşısında ‘’Allah’ım yardım et’’ diyebildi ancak... 

    Hiç yıkılmayacak gibi duran yüzlerce bina yıkılmıştı...
    Binlerce araç enkazlarda hurdaya dönmüştü...
    Binlerce can ....
    Hiç bitmeyecekmiş gibi gelen ömürler...  Anılar, hayaller...
    Hiçbir şeyin kalıcı olmadığını bir kez daha gördü Ali...  
    Hayatta her şey geçici olduğunu düşündü...   Mutluluğun da.  Acının da... 
    Depremin üzerinden bir yıl geçmişti... Ve tekrar baktı etrafına. İnsanların davranışlarına...
    Birçok insan acısını unutmuştu bile... 

    EVET!! dedi üzülerek... 

Her şey geçiciymiş bu hayatta...