DİSİPLİN BENDEN SORULUR !!!

        Yeni terfi aldığı görevine alışmaya çalışıyordu. Henüz dört ay olmuştu. Heyecanlı hali devam ediyordu. Jilet gibi ütülü beyaz gömleğini giydi, şöyle bir aynaya baktı; "Otoriter duruyor muyum?" diye sordu kendine. Sonra "Oğlum Arif, biraz daha ciddiyete ihtiyacın var…" diye düşünürken o anda eşi Meryem seslendi: "Ariiif! Hadi çıkalım artık. Çocuk geç kalacak okula!" Arif de gergin bir tavırla verdi cevabını: ‘’Geliyorum Meryem! Oyalanmıyorum herhalde…" dedi. Herkesin beğendiği parfümünden sıktı ve evden çıktılar.

Arif son dönemlerde bir garipti. Eski sabrı ve tebessümü yerini daha kolay sinirlenmeye ve tepkiselliğe bırakmıştı. Kaşları çatık bir yüz ifadesini otorite zannediyordu. Bu hali her yerde kendini hissettiriyordu. Eşi Meryem ne yapacağını bilmiyordu. Eşinin eski halini özler hale gelmişti. Oysa ki eşinin maaşı da yükselmişti ve eskiye göre kariyeri daha iyiydi. Buna rağmen  Arif artık işi iş yerinde bırakamıyor ve iş yerinde yaşadığı olayları eve getiriyordu. Eğer iş yerinde günü güzel geçtiyse evde de keyifli oluyordu. Fakat o günü kötü geçtiyse evin içinde de soğuk rüzgarlar estiriyordu.

İnsan bazen yaptığı bir davranıştan fayda veya haz aldığında onu daha fazla yaparsa onun daha çok işe yarayacağı düşüncesine kapılıyor. Çoğu zaman bunu yaparken kötü bir niyeti de olmuyor. İnsan yaptığı davranışın net olarak nereye varacağını bilmediğinde sonuçları zannettiği gibi olmayabiliyor. İşte bizim Arif’in durumu da böyleydi. Sabah mesaiye başlar; “Personel zamanında geldi mi? Kılık kıyafet yerinde mi? Herkes günlük işlerini biliyor mu? Program yürüyor mu?” diye sıkı kontrole başlardı. Aksi bir durum olduğunda da olayı anlamak yerine açardı ağzını, yumardı gözünü… Personele disiplinli olması ve kurallara uyulması gerektiğini sürekli hatırlatırdı ve personeli bıktırır dı. Bunlar tam da bir işyerinde olması gereken şeylerdi, disiplinli bir üretim yapabilmenin dinamikleriydi ama Arif’in atladığı bir şey vardı; insanlar, robot değildi... Bugün hata yapabilir, yarın düzeltebilirlerdi... Her gün aynı motivasyonda olamayabilir, morali bozuk olmasına rağmen kendini çalışmaya zorluyor olabilirlerdi.

Arif, elbette yöneticiliğin hakkını vermeliydi. Sorumlu olduğu şirketin, çalışanlarının koordinasyonunu sağlamalıydı. Fakat sorun şurada başlıyordu: otoriter ve disiplinli olmayı tek yönlü olarak anlayıp bildiği tek yolu insanları bunaltacak kadar dile getirmesi... Çalışanların, iş arkadaşlarının duygularının değişiklik gösterebileceğini, motivasyonlarının düşük olduğu anların olabileceğini görememesi ona hata yaptırıyordu. O çok işe yarayan disiplin ve otorite, yerini rahatsız edici baskıya bırakıyordu. İlk geldiğinde yöneticiliğinden memnun olan çalışma arkadaşları, şimdilerde artık onu zorba ve itici biri olarak görmeye, “Üff her zamanki Arif Müdür işte!...” deyip geçmeye başlamışlardı…

Bir yerlerde bir şeylerin ters gittiğini düşünmeye fark etmeye başladı Arif... Kendi kendine soruyordu: "Ne oldu da otoritem artık eskisi gibi değil acaba?" Bir zamanlar olumlu sonuç aldığı o tavırları neden artık işe yaramıyordu? İşler her seferinde daha da çözülmez bir hal almaya başlamıştı. Onun gitmesi için edilen dualar artık Arif’in de kulağına gelmeye başlamıştı. Günaydınlar samimiyetsiz leşmiş, yüzüne gülümseyen arkadaşları o geçerken başka tarafa bakar olmuşlardı/

Arif de artık gidişattan memnun değildi. Tek başına oturup çözüm düşündüğü bir anda kahvesinin yanındaki çikolatadan bir parça ağzına attı. Ağzın da eriyen çikolatanın verdiği keyifle birlikte yüzünde bir tebessüm oluştu. Fakat aynı çikolatanın 6. parçasını yerken artık boğazını yakan glukozdan rahatsız oldu. O anda gözleri büyüdü ve kendisine şu soruyu sordu: "İnsana fayda veya haz veren şeylerin de bir kıvamı olmalı mıydı?"

Bir damla, bir damlanın önemidir bardağı taşıran... Bir damlalar, bir damlalardır bardağı dolduran... Hangi bardak bir damla ile dolar, diğer damlalar olmadan... Hangi bardak taşar, damlalarla bir damla olmadan....

Yahya Hamurcu