BİR YÖN MESELESİ

 

7 Ekim’den bu yana çok zaman geçti. Ama olayın mazisi çok eskilere dayanıyor…

İnsan…

Yaratılmışların en yücesi, yönetici olan. İnsanı diğer canlılardan ayıran yegâne şey, irade.

İrade ise seçim hakkı. Yani insana yapıp ettiklerinde seçme hakkı verilmiş. Bu insanı insan yapan en önemli değer, sınavı da sınav yapan…

İnsanın seçimlerini yaparken tercihte bulunması çoğu şeye anlam katıyor. Her adımında, aldığı ve verdiği her nefeste tercih söz konusu.

Bu tercihlerde bizi gün sonunda bir yere ulaştırıyor. Peki ulaştığımız yer iyi mi yoksa kötü mü?

Yeryüzüne baktığımız zaman aslında her şeyin zıttıyla yaratıldığını görürüz.

• Gündüz-Gece,
• Kadın-Erkek,
• Uzun-Kısa,
• İyi-Kötü,
• Doğru-Yanlış…
• Bu liste uzar gider.

Neden her şey zıttıyla yaratılmış olabilir?

Aslında cevap basit, var olmaları için birbirlerine ihtiyaçları var. Doğrunun varlığını yanlışa bakarak anlarız. Ya da uzunu anlamak için kısaya bakmak gerek, kısa içinse uzuna.

Peki insan aynı anda iki zıt kutupta yer alabilir mi? Hayır…

Hayatımızdaki doğruları artırdığımızda yanlışlarımızın giderek azaldığını görürüz. Yanlışlarımız arttığında ise doğrularımız azalır. Gündüz çekildikçe yerini gece alır, yani her zıt birbirini tamamlarlar.

Bu hayatta boşluk yoktur. 

İnsan da seçimlerini yaparken bir yerlere yaklaşır bir yerlerden uzaklaşır. Mesela evlenen birisi bekar hayatından uzaklaşır. Yeni araba alan birisi toplu taşımadan uzaklaşır.

Her seçim bir vazgeçiştir.

Her seçimin de insanın hayatına yüklediği bir bedeli vardır. Evlenen insan düzenli hayata yaklaşırken bekarlığındaki gibi bağımsız yaşayamaz. Hayatındaki eşi ve çocuklarının varlığı onun tercihlerini etkiler. Araba alan bir kişi konforlu bir şekilde ulaşım sağlar. Fakat araç bakımı, benzin masrafı gibi bedellerine katlanması gerekir. Eğer insan faydayı gözetiyorsa, bedeline katlanamayacağı tercihlerde bulunmak istemez.

İnsan seçiminde neden faydayı gözetmeli?

İnsan seçimlerinde ihtiyaçları ve isteklerinin arasında kalabilir. Bazen istekleri ağır bastığı için toplamda bedelini ödeyemeyeceği tercihlerde bulunabilir. Bu anda iyi hissettirse de toplamda olumsuz bir sonuç doğurur.

Gözümüze hoş gelen çok istediğimiz lüks arabayı aldık diyelim. Vergisi, masrafı, benzini, koruması bize çok ağır gelebilir.

Fakat bundan daha hafif tercihlerin daha ağır sonuçları da vardır.

• “Ne yani, benim aldığım 20 Tl’lik bir deterjandan ne olabilir ki? hem yarı yarıya ucuzlamış…”
• “İskenderin yanında başka bir şey içemiyorum ben… Hem diğer markaların ki içilecek gibi değil.”
• “Sosyal medyada iki fotoğraf atınca oradakileri kurtarmış mı olacağım?”
• “Muadili olan bir ürün değil ki, mecbur almak zorundayım.”
• “Sürekli gündemde tutmak mı gerek, keyfim kaçıyor.”
• “Yaz da yaklaşıyor nerelerde partileyelim?”
• “Bizim derdimiz bize yeter hiç bulaşmayalım.”
• “Ne olacak altı üstü bir kahve canım. Gel içelim başka türlü benim günüm güzel geçmez.”

Aslında baktığımızda gün içinde sıklıkla duyduğumuz sözler bunlar. Çok masum gibi gelen, benim yapıp ettiğim şeyden ne olacak ki? Ya da sanki başka bir seçenek yokmuş gibi davranmak. Oysa yukarıda da anlatıldığı gibi hayatta boşluk yok. 

Her şey birbirini tamamlıyor ve bizim her adımımız tercihimiz. Bizim tercihlerimiz sonucunda yaklaştığımız ve uzaklaştığımız şeyler var. Doğrudan yanaysak eğer yanlışın karşısında oluyoruz.

Aslında insan zorunda kalmaz, tercih eder.

Bizi zorundaymışız gibi hissettiğimiz yere götüren şey de tercihlerimizdir. Her ne kadar kabul edemezsek de bu böyledir.

O zaman biz bu işin neresinde olacağız? Bizim yönümüz nereye doğru olacak? Biz ne için neyden vazgeçeceğiz, neyi neye tercih edeceğiz?

Aslında bu durumla ilgili güzel bir metafordan bahsetmek gerek.

Kral Nemrut, halkının gözünde dönemin en güçlü insanlarından biri. Gücünü göstermek için kocaman bir ateş yaktırmış. Yaktırdığı o büyük ateşe de Hz. İbrahim’in atılması emrini vermiştir. Peygamberin ateşe atıldığını öğrenen karınca, hemen yola koyulmuş. Ağzında da küçücük bir damla su ile gidiyormuş. Etraftakiler ona bu suyun ateşi söndürmeyeceğini söylemişler. Karınca ise “Bu su o ateşi söndürmese de benim ateşimi söndürür. En azından yönümüz belli olsun.” demiş.

Evet 20 TL’lik bir deterjan, sosyal medyada paylaşılan bir yazı, kalben üzülerek geçirilen bir gün… Sakınmalarımız ve hamlelerimiz, uzaklaşmalarımız ve yakınlaşmalarımız. Belki bunlar ilk başta bakınca ateşi söndürmeyecek gibi. Belki bunlar dışarıdan bakanlara komik gelecek, alay edecekler, küçümseyecekler. Hatta bazen belki biz bile boşuna mı yaptıklarımız diyeceğiz.

Ama günün sonunda o ateşi söndürecek olan var. Günün sonunda bizim yaptığımız her tercihin bir bedeli var.

O yüzden yaptıklarımızla, sakındıklarımızla…

Ne olursa olsun! Hiçbir şey olmasa bile en azından yönümüz belli olsun.