AFFAN DEDE’DEN Z KUŞAĞINA MEKTUP VAR!

     Ne demiş şair o anlamlı mısralarda;

Affan Dede’ye para saydım,

Sattı bana çocukluğumu...

Artık ne yaşım var ne adım,

Bilmiyorum kim olduğumu…

Hiçbir şey sorulmasın benden,

Haberim yok olan bitenden…


Şiir mısralarında söylenenler, istenenler, elde edilenler kulağa hoş geliyordu. Sonuçta bu şiirdi… Ne söylersen söyle… Ne istersen iste… Biz de çocuktuk…

Yaş ilerledikçe, hayata bedeller ödedikçe işlerin şiir naifliğiyle yürümediğini anladık. Sıkıldık, bunaldık. Zaman zaman hayattaki işlerin rahat olmasını istedik. Bir parmak şıklatması işlerimiz çözülsün istedik. Aslında bu şiiri yazanın da hayatı öyle kolay olmamış. Birçok sıkıntıyla, mücadeleyle geçen ömrü daha 46 yaşındayken geçirdiği ağır hastalık sebebiyle son bulmuştu. Şiirdeki gibi çocukluğun saf, temiz zamanına, hayatın en başına her şeyi unutup dönmek istiyordu. Geçirdiği süreç dikkate alındığında çok naif, çocuksu bir  temenni olarak anlaşılabilir. Ama dışarıdan daha objektif bir gözle bakıldığında, bunca sıkıntı ortaya koyduğu eseri geriye götürmemiş. Tam tersine verimliliğine, üretkenliğine, marifetlenmesine çok ciddi katkıda bulunmuş.

 Peki bu her yerde ve her zaman böyle mi? Evet. Tüm zamanlarda, kişilerde, mekanlarda böyle. Mesela; kulakları işitmeyen bir müzisyenin, eli felçli bir ressamın, kör olan gözlerine rağmen çok güzel eserler ortaya çıkaran yazarların olması... Gündelik hayatımızda böyle eksikliklerine, açlığına, yoksunluğuna rağmen çok büyük işler başarmış bir sürü insanla hayatı paylaşıyoruz. Fiziksel yetersizliğine rağmen farklı branşlarda büyük başarılara imza atmış sporcular, yoksullukların, imkansızlıkların içinde tüm zamanlara örnek olmuş devlet adamları, alimler, bilginler, sanatçılar çıktığını görüyoruz.

Hayatımızın bütününe baktığımızda bizi hayretler içinde bırakan bir gerçeği görüyoruz. Tarih boyunca insanlar maddi, manevi, soyut, somut imkanları azalmış olsa bile o azalmayı bir eksiklik olarak görmemişler. Tam aksine her seferinde imkân azaldıkça imkansızlığın içinde çok daha büyük işler ortaya koyabilmişler. İnsanlar için böyle de bitkiler ve hayvanlar alemi için durum farklı mı? Hayır. Onlar için de durum aynı. Doğada zor şartlarda hayatta kalmaya ve neslini çoğaltmaya çalışan hayvanlar bir şekilde yaşamlarını sürdürmenin yolunu bulurken. Aynı cinslerin evcil olanları aynı doğa şartlarında daha ürkek tepkiler verebiliyor. Evcil olanların marifetlerini kaybettiğini, hayatta kalma şanslarının azaldığını görüyoruz. Aynı cinsi serada yetişen ile doğada yetişen bir bitkinin tat, lezzet ve besleyicilik açısından çok farklı olduğuna şahitlik edebiliyoruz. Organik tavuk, organik yumurta vb. derken organik sebze ve meyve de bu kapsamdadır. Demek ki hayattaki işler, şiirdeki gibi sorumluluğunu satın alarak kaçılabilecek bir yer ve süreç olarak yürümüyor.

Affan Dede bize oradan şimdi bir mektup yazsa herhalde şöyle derdi;

“Sevgili çocuk merhaba,

Umarım iyisindir. Epeydir görüşemedik. Bu zaman süresince birçok şey yaşadın, tecrübe ettin, iyi günlerin oldu. Yoruldun! Bazen nefesinin kesildiği zamanlar oldu. Ümit ediyorum artık öğrenmişsindir. Bu hayat azminle, gayretinle, bıkmadan, usanmadan mücadele vermen gereken bir yer. Karnın tok, sırtın pek, sıkılmadan, yorulmadan bu yolu yürümek istiyor olabilirsin. Fakat artık öğrenmiş olman gerekir ki her zaman senin istediğin gibi olmayacak. Her geçen gün biraz daha marifetlenerek ilerliyor olmalısın. O da ancak hayatındaki imkanlar az olsa bile iyi işler ortaya koymaktan vazgeçmeyerek yürüyebileceğin bir yol…

Oku daha uzağa atman için yayına daha fazla kıyıp, yayını daha geriye çekmen lazım.

Açlığını, eksikliğini, noksanlığını marifet edinmek için hayattaki en büyük koz olarak kullan. Açlıkların, tokluk zamanlarının yüz akı olsun. Unutma! İnsanların en güzelinden bize miras olmuş bir söz vardır ;

“Bu dünyada rahat yoktur.”

Zirvelere çıkabilmenin anahtarı derin vadilerde kazanacağın marifet lerde gizli…”

------------

“Milyarlarca insan içinde, “bir” kişinin ne önemi olabilir ki?
Bunun cevabını o “bir” kişiye sorun!”
Yahya Hamurcu

Yer: Deneyimsel Tasarım Öğretisi, Istanbul

Yorumlar

  1. Hilmi12/19/2023 09:14:00 ÖS

    Şiiri yazan şair yazdığına ulaşamadı
    Gerçekten uzak anlatımlara ne kadar çabuk kanıyoruz. Keşke bedellere hakettiği değeri verebilsek teşekkürler hocam

    YanıtlaSil
  2. Adsız12/19/2023 10:03:00 ÖS

    Az imkan çok Azim olmalı bu hayatta….’hiç bitmese horoz şekerim’ 😔

    YanıtlaSil
  3. Adsız12/19/2023 11:42:00 ÖS

    Geriye çekmeye ne kadar kıyarsak o kadar ileri gitmiş olacak okumuz.Ne kadar ileri gitmesini isyorsak o kadar geri gitmesine katlanacağız.Sonuöta geri gittiğimizden çok daha ileri gideceğiz

    YanıtlaSil
  4. MŞK12/20/2023 08:22:00 ÖÖ

    Yükleri yüklenmeye başlayınca anlar insan çocukluğunun geçtiğini. Kimisi yüklerinden şikâyet eder, kimisi sabreder.
    Sebebini bilince insan, sabredebilir olur.
    Yüklerinin onu mağfiret lendirdiğini, güçlendirdiğini bilince sabredebilir olur...
    Çok güzel bir yazı olmuş. Yüreğinize sağlık.

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

BEDELSİZ İSTEK KABUL OLUNMAYACAK DUA’DIR

Resim
               Hayatta meydana gelen her sonuç, çeşitli sebepler bütününe göre oluşur.   Her sonuç, gerçekleşmeden önce mutlaka kendi sebeplerini ister. Bu durum, yediğimiz bir elmadan, bindiğimiz bir arabaya veya kullandığımız bir tarağa kadar böyledir. Hiçbir şey birdenbire meydana gelmez… Bizler kullanacağımız veya tüketeceğimiz ürünün bedelini öder ve alırız.  Ancak biliriz ki bir elma bize gelene kadar, ekildi, yıllar içinde büyüdü bir ağaç oldu.  Sulandı, budandı, çiçek oldu. Meyve verdi, toplandı, nakledildi. Bunun gibi, birçok aşamadan geçerek bize ulaştı. Dolayısıyla yaşanılan her sonuç, öncesinde küçük küçük evrelerden meydana gelir.         İnsan bir şeyi istediğinde hemen ona ulaşmak ister. Oysa yukarıda bahsettiğimiz gibi o şey her ne ise ona ulaşmak için doğru sebepler ortaya koyması gerekir.  ALLAH’ tan istediklerinde de… Bir insanın RAB’ binden istemesine Dua deni...
Devamı

“ANNECİĞİM BANA YARDIM ET”

Resim
Bir Bedel ve Bağımlılık Hikayesi ...           Mertcan doğduğunda ailesi çok mutlu olmuştu. Aslında doğumu biraz zor geçmiş, altı hafta erken gelmişti Mertcan. Hamilelik süreci de biraz zor geçmişti…  Mertcan bir “Tüp Bebek” idi.   Ailesi çok endişelenmişti ama sağ salim bir erkek çocuğuna kavuşmuşlardı. O bebeği çok istemişlerdi.  Onunla ilgili çoktan planlar yapmışlardı. Ne de olsa imkanları vardı. Babası operatör doktor, annesi Ayla Hanım ise yazar idi. Nüfuslu bir aileden geliyordu.  Mertcan onların tek ve biricik çocuğuydu. O her şeyi hak ediyordu. Ormanın içinde, güzel villalardan oluşan bir sitede oturuyorlardı. Güzel ve varlıklı insanların yaşadığı “güzel hayatlar!” sürdürdüğü bir siteydi. Kreşi, sosyal tesisleri, bakıcılar vs. vardı.  Ebeveynlerine göre, iyi bir çocuk yetiştirmek için ideal imkanlar vardı.            Mertcan biraz çekingen bir çocuktu.  Herkes ile konuşmazdı, ...
Devamı

BİR YÖN MESELESİ

Resim
  7 Ekim’den bu yana çok zaman geçti. Ama olayın mazisi çok eskilere dayanıyor… İnsan… Yaratılmışların en yücesi, yönetici olan.  İnsanı diğer canlılardan ayıran yegâne şey, irade. İrade ise seçim hakkı. Yani insana yapıp ettiklerinde seçme hakkı verilmiş. Bu insanı insan yapan en önemli değer, sınavı da sınav yapan… İnsanın seçimlerini yaparken tercihte bulunması çoğu şeye anlam katıyor.  Her adımında, aldığı ve verdiği her nefeste tercih söz konusu. Bu tercihlerde bizi gün sonunda bir yere ulaştırıyor. Peki ulaştığımız yer iyi mi yoksa kötü mü? Yeryüzüne baktığımız zaman aslında her şeyin zıttıyla yaratıldığını görürüz. Gündüz-Gece, Kadın-Erkek, Uzun-Kısa, İyi-Kötü, Doğru-Yanlış… Bu liste uzar gider. Neden her şey zıttıyla yaratılmış olabilir? Aslında cevap basit, var olmaları için birbirlerine ihtiyaçları var. Doğrunun varlığını yanlışa bakarak anlarız. Ya da uzunu anlamak için kısaya bakmak gerek, kısa içinse uzuna. Peki insan aynı anda iki z...
Devamı

DİSİPLİN BENDEN SORULUR !!!

Resim
          Yeni terfi aldığı görevine alışmaya çalışıyordu. Henüz dört ay olmuştu. Heyecanlı hali devam ediyordu. Jilet gibi ütülü beyaz gömleğini giydi, şöyle bir aynaya baktı; "Otoriter duruyor muyum?" diye sordu kendine. Sonra "Oğlum Arif, biraz daha ciddiyete ihtiyacın var…" diye düşünürken o anda eşi Meryem seslendi: "Ariiif! Hadi çıkalım artık. Çocuk geç kalacak okula!" Arif de gergin bir tavırla verdi cevabını: ‘’Geliyorum Meryem! Oyalanmıyorum herhalde…" dedi. Herkesin beğendiği parfümünden sıktı ve evden çıktılar. Arif son dönemlerde bir garipti. Eski sabrı ve tebessümü yerini daha kolay sinirlenmeye ve tepkiselliğe bırakmıştı. Kaşları çatık bir yüz ifadesini otorite zannediyordu. Bu hali her yerde kendini hissettiriyordu. Eşi Meryem ne yapacağını bilmiyordu. Eşinin eski halini özler hale gelmişti. Oysa ki eşinin maaşı da yükselmişti ve eskiye göre kariyeri daha iyiydi. Buna rağmen  Arif artık işi iş yerinde bırakamıyor ve iş yerinde yaş...
Devamı

HAYATTA HER ŞEY GEÇİCİDİR

Resim
          Her ne kadar kış mevsimi olsa da güneşli bir gündü o gün, bir aylık İstanbul konaklamasının son günüydü Ali için. Geldiği ilk günü düşündü daha dün gibiydi, ama bitmişti.   Güzel bir gün, güzel düşünceler ve hislerle İstanbul’da geçirdiği güzel günler sona ermişti.   Her zaman olduğu gibi erken vakitte seminer salonun daki yerini aldı. Her şey çok güzel gidiyordu, ta ki öğleden sonra mevsimin kış olduğunu hatırlatan yağmur ve kar fırtınası başlayana kadar. Herkes koşarak, ıslanmadan aracına ulaşmaya çalışıyordu.   Güneşli başlayan günün böyle bitmesi garip geldi herkese. Son geceydi İstanbul’da Ali için, fırtınayla beraber İstanbul trafiği çekilmez hal aldı. İptal edilen uçuşların haberleri düşüyordu son dakika haberlerine. Ali eve vardığında düşünceliydi, anlayamadığı bir durgunluk vardı içinde. Güzel geçen bir aydan sonra böyle hissetmesinin nedeni havanın kötü olması mıydı sadece?           U...
Devamı

SÜPER BABAANNE!

Resim
Nihayet tatile çıkabilmişti... Ilık bir Eylül akşam üzeri Sinop'un güzel denizine karşı keyifle çayını yudumluyordu.  Aslında ne kadar yorulduğunu tam da şimdi rahata erince fark etmişti… Birden babaannesinin sözü aklına düştü ; “Evladım insan yorulduğunu çalışırken değil oturduğunda anlar!” Ertan'a göre babaannesi ilkokul mezunu bile olmadan  ordinaryüs profesör diyebileceği seviyede bilge bir hatundu… Bir yandan denizdeki sörfçüleri izlerken diğer yandan da zihninde, “Tatildeyim, artık bir dur ya!” diyemediği bir düşünce sörfü başlamıştı sanki. Babaannesine gitmişken düşünceleri, “Er giden işine, geç giden boşuna!” sözü çınladı kulaklarında. Ne kadar da güzel söylemişti yine o bilge hatun. Bir an kendi hayatındaki karşılığına baktı; “Ertele babam ertele!” Küçük yaşlardan bu yana çoğu kez yüzü bu yüzden hep yere düşmüştü. Çünkü yapması gerekenleri ertelemesi başına pek çok işler açmıştı. “Bu neden böyle?” diye düşünürken yanında büyüdüğü o çok sevdiği dayısı gözlerinin ö...
Devamı

HIZLI VE HAZLI

Resim
Doğru mu yanlış mı diye sorgulanmadan, her türlü yaşanılanın normalmiş gibi kabul gördüğü bir dünyada artık şu tür konuşmaları hemen her yerde sıklıkla duyabiliyoruz: Hocam, okulda siz bana bu kadroyu verin, söz bu kadroya yakışır bir asistan olacağım! Hocam siz şimdi bana geçer not verin, ben zaten daha sonra çalışıp bu konuyu iyice öğreneceğim… Efendim, falanca Bey'in size selamını getirdim, bizim çocuk her ne kadar bu açtığınız pozisyondaki işe uygun değilse de siz onu işe alın, nasıl olsa zaman içinde çalışır öğrenir… İnanın tekrar kursa gelecek kadar vaktim yok. Siz şimdi bana şu sürücü ehliyetini verin, babam zaten 40 yıllık usta şofördür, her akşam onla pratik yapar, iyice öğrenir, ondan sonra binerim arabaya. Öyle tam öğrenmeden de trafiğe falan çıkmam, rahat olun size söz… Ve daha nice sözler, vaatler…           Ne istiyor bu insanlar? Aslında ne istedikleri gayet basit; zorlanmadan, uğrunda bir bedel ödemeden, kısa zamanda isted...
Devamı

KARIŞIK İKİZLER

Resim
Birbirine çok benzeyen tek yumurta ikizi kardeşlerdi. Onları dışarıdan gören, seslerini duyan herkes rahatlıkla anlayabilirdi. Hatta parfümü bile ortak kullandıkları için insanlar onları iyice birbirine karıştırıyordu. Bazen Selim’e Melih, bazen de Melih’e Selim diyorlardı. Okul çağına geldiklerinde yavaş yavaş birbirlerinden ayrışmaya, kendi öykülerini şekillendirmeye başlamışlardı. Gerçi anneleri küçüklüklerini anlatırken sıklıkla “Gören de tek yumurta ikizi değil zanneder bunları” derdi… Dışarıdan bakınca ne kadar birbirlerine benzeseler de küçüklüklerinden beri onları birbirinden ayıran huyları vardı. Mesela birinin odasına girince düzenine dokunmaya kıyamayan insan diğerinin odasına girdiğinde içerde savaş olmuş zannederdi. Fakat asıl ayrışma kendi seçimlerinden sonra olmaya başladı. Selim hayatta önüne çıkana, sanki ayağına denk gelen bir top gibi, gelişine vurup çıkan sonuca göre çözüm bulma konusunda gelişmişti. Anlık gelişen sorunları çözme ile işlerini yürütüyordu. Onun iç...
Devamı

İYİLİĞİN KARŞILIĞI BAŞKA NE OLABİLİRDİ Kİ?

Resim
Sireni acı acı çalan ambulans, trafiği yararak ilerliyordu. Kimi zaman emniyet şeridinden gidiyor, kimi zaman orta şeritlere geçiyordu. Bazı araçlar hemen kenara çekip yol veriyor, bazıları ise umursamadan hiç tepki vermiyordu. Kim bilir, belki de açtıkları müzik sesi yüzünden duymuyorlardı. Ama usta ambulans şoförü, ne yapıp edip trafiği yarmasını biliyordu. Ve nihayetinde acil girişinde biten bir yolculuk…      Hastane koridorunda doktor, Osman Amcanın durumundan ailesine bahsederken endişeliydi; Maalesef Osman Amcamızın durumu kırıtik. Problem beyninde. Önemli bir beyin ameliyatı geçirmesi lazım ve bu öyle sıradan bir ameliyat değil. Çok zor bir ameliyat. Bu ameliyatı yapabilecek dünyada 3-4 doktor var. Umut verici olan şu ki; bu doktorlardan birisi Türk, Prof. Dr. Razi Ölmez. Bu ameliyatı sadece o yapabilir. Tamam, hemen arayıp randevu alalım o zaman! diye atıldı oğlu. Osman amcanın 35 yaşında bir oğlu ve 28 yaşında bir kızı var. İkisi de hastanede geçirdikleri...
Devamı

KOCA BEBEKLER!

Resim
Yeni bir güne ümit dolu başlamak isteyen Tuna, arabasıyla sabahın yoğun trafiğinde yol alırken birden arkasındaki ambulansın sesiyle irkildi. Hemen sağa yanaşarak yol vermeye çalıştı. Birileri bir yandan zamana karşı ölüm kalım mücadelesi verirken ne gariptir ki diğer yandan bulunduğu şeridi sahiplenip hiç istifini bozmayan sürücülerin rahatsız edici bir rahatlıkları aynı karedeydi. Bu durum karşısında kendini düşüncelere dalmaktan alıkoyamadı. O an bir film sahnesi gibi zihninde benzer görüntüler sanki tören geçişi yapmaya başladı. Geçen hafta arkadaşı Enver, ne kadar da dert yanmıştı eşinden. Eşi Seher, kocasının olmadığı bir ortamda Enver’e karşı yapılan haksız ağır ithamlar karşısında eşini savunamamıştı; “Enver öyle bir şeyi hayatta yapmaz. Velev ki yaptıysa da muhakkak ama muhakkak bir gerekçesi vardır! Sormadan, konuşmadan yargısız infaz etmeyin!” diyememişti. Aslında acı da olsa bu pek de şaşırtıcı bir davranış değildi. Detaylıca bakıldığında evlilikleri süresince Seher ...
Devamı