Deneyimsel Tasarım Öğretisi ve Soyut Yasalar

Nihayet tatile çıkabilmişti... Ilık bir Eylül akşam üzeri Sinop'un güzel denizine karşı keyifle çayını yudumluyordu.  Aslında ne kadar yorulduğunu tam da şimdi rahata erince fark etmişti… Birden babaannesinin sözü aklına düştü ; “Evladım insan yorulduğunu çalışırken değil oturduğunda anlar!” Ertan'a göre babaannesi ilkokul mezunu bile olmadan  ordinaryüs profesör diyebileceği seviyede bilge bir hatundu… Bir yandan denizdeki sörfçüleri izlerken diğer yandan da zihninde, “Tatildeyim, artık bir dur ya!” diyemediği bir düşünce sörfü başlamıştı sanki. Babaannesine gitmişken düşünceleri, “Er giden işine, geç giden boşuna!” sözü çınladı kulaklarında. Ne kadar da güzel söylemişti yine o bilge hatun. Bir an kendi hayatındaki karşılığına baktı; “Ertele babam ertele!” Küçük yaşlardan bu yana çoğu kez yüzü bu yüzden hep yere düşmüştü. Çünkü yapması gerekenleri ertelemesi başına pek çok işler açmıştı. “Bu neden böyle?” diye düşünürken yanında büyüdüğü o çok sevdiği dayısı gözlerinin ö...

          Yeni terfi aldığı görevine alışmaya çalışıyordu. Henüz dört ay olmuştu. Heyecanlı hali devam ediyordu. Jilet gibi ütülü beyaz gömleğini giydi, şöyle bir aynaya baktı; "Otoriter duruyor muyum?" diye sordu kendine. Sonra "Oğlum Arif, biraz daha ciddiyete ihtiyacın var…" diye düşünürken o anda eşi Meryem seslendi: "Ariiif! Hadi çıkalım artık. Çocuk geç kalacak okula!" Arif de gergin bir tavırla verdi cevabını: ‘’Geliyorum Meryem! Oyalanmıyorum herhalde…" dedi. Herkesin beğendiği parfümünden sıktı ve evden çıktılar. Arif son dönemlerde bir garipti. Eski sabrı ve tebessümü yerini daha kolay sinirlenmeye ve tepkiselliğe bırakmıştı. Kaşları çatık bir yüz ifadesini otorite zannediyordu. Bu hali her yerde kendini hissettiriyordu. Eşi Meryem ne yapacağını bilmiyordu. Eşinin eski halini özler hale gelmişti. Oysa ki eşinin maaşı da yükselmişti ve eskiye göre kariyeri daha iyiydi. Buna rağmen  Arif artık işi iş yerinde bırakamıyor ve iş yerinde yaş...